Rythmus sanationis: Quomodo te ipsum per frustula denuo colligas

Reditus ad te ipsum non fit uno digiti crepitu. Subtile, lentum, gemmarium est processus, patientia et cura indigens.

Non opus est recorda frangere. Non opus est cuiquam probare te «vulnera elaborasse» aut «ad novum gradum pervenisse». Hic, primum post multos annos, prorsus nihil decernere licet.

Modo tea infunde. Per fenestram caelum vespertinum specta. Silentium inter pulsus cordis audi. Sine spatio circum te amplecti te et protegere. Domi es. Mundus tuus stetit. Et nunc soli tibi pertinet.