Epistula de iis quos Universum iterum atque iterum coniungit

Fatum mirabilem manum habet. Fieri solet ut duo se primum videant multo antequam viae eorum vere concurrant. Unus longus aspectus, in quo manifestum desiderium legitur accedendi, loquendi, ad amandum invitandi — dum ambo adhuc prorsus liberi estis. Sed eo momento pudor et verecundia praevalent. Passus non fit, viae divergunt, memoria tamen huius aspectus intus nescio cur manet.

Praetereunt longi octo vel novem anni. Et subito ianua aperitur, vita vos iterum collidit, et in silentio fit instantanea, acuta agnitio. Omnia intus clamant hoc non esse casum, sed nunc iam masculinum ego, timor vel alienae circumstantiae verba simplicia proferre non sinunt: «Te amo. Sensa erga te habeo». Et iterum — separatio per annos.

Sed Universum historias perfectas amat. Cum consilium primo tempore capere non audemus, sensum non delet — occasionem nobis dat iterum, et iterum, et iterum. Eventus repetet et vos ad invicem adducet donec tandem timorem abicias et verum consilium tuum capias.