«Sentietis, hoc praeterire impossibile est»: Cum duo somnia inter se cognoscunt

Interdum homo simplicissimum purissimumque somnium iam a iuventute secum fert. Verbi gratia, cum veram quandam teneritudinem in aliena domo semel conspexit, secum optat: «Cum hominem dilectum habebo, volo, quotiens limen transierit, obviam ei excurrere, arcte amplecti et suaviter osculari». Sed vita interdum ita componitur, ut non ille ad latus adsit: tuus ferventissimus impetus olim frigide repellitur, et hanc teneritudinem alte intus per multos annos abscondis.

Atque alicubi in eodem mundo alius homo vivit. Et olim in tranquillo sermone intimum suum subito confitetur: «Unum tantum somnio — ut domi me in calidis, amantibus amplexibus excipiant… Sed fortasse nimium peto?».

Non, non nimium. Modo non apud illum. Quia cum hominem tuum inveneris — omnia possibilia sunt. Nam quod unus ne somniare quidem audet, alter tota vita donare somniavit. Tum vero me quaesiverunt: «Quomodo cognoscam eam ipsam esse?». Tum me verti et respondi: «Sentietis, hoc praeterire impossibile est».

Mundus Parum ad hanc ipsam recognitionem creatus est — dum vos in initio necessitudinis estis. Ut cor vestrum audire incipiatis, sensus vestros sinceros, neque timeatis dicere quid revera velitis. Nam intellegere te fatum tuum coram te stare perfacile est: somnium tuum secretissimum subito fit illa ipsa domus, quam alius homo tota vita quaesivit.