Эч ким сурабаган аялга кат

Цивилизациянын бардык дүңгүрөгөн ызы-чуусунун арасында бир коркунучтуу, муздай боштук бар: эч ким, эч качан сенден — сен эмнени каалайсың? — деп сураган эмес.

Эч ким уктаар алдында эмне жөнүндө унчукпай турганыңды кызыксынбайт. Эч ким азыр алдыга умтулгуң келеби же жаның үчүн бүкүрөйүп жатып эле укташың керекпи — деп сурабайт. Сага эмне кылышың керектигин эч токтобой айтып турушат, бирок эч ким эң жөнөкөй, эң ыйык суроону бербейт: «Азыр өзүңдү кандай сезип жатасың, кымбаттуум?».

Бул кат — эскертүү: сен дем алуу укугун эмгектенип алууга милдеттүү эмессиң. Көз жашың — кадимки нерсе. Чарчооң — ыйык. Ачууңдун сыртка чыгууга укугу бар. Өзүңө кемчиликсиз эмес, тирүү болууга жол бер.