Жетилүүнүн эки чеги: Жагымдуулук менен кыйратуучу кийлигишүүнүн ортосунда

Муундардын мамилесин байкап жүрүп, мен бир эле драманы көп көрдүм: ата-энелердин өздөрүнүн таяныч чекити болбосо, алар сөзсүз эки чектин бирине түшүшөт. Бирөөлөр балдарынын алдында жагымдуу болуп, ашык сөз айтуудан коркуп, башкалардын ролун ойной башташат — эч болбосо адашып калбаш үчүн, эч болбосо аларга бир тамчы көңүл буруш үчүн.

Башкалары тескери, дагы кооптуу жолду тандашат — алар жаш үй-бүлөнүн жашоосунда өтө активдүү болуп калышат. Чыныгы жагдайды да, эки жүрөктүн ортосунда эмне болуп жатканын да билбей, алар өздөрүнүн кеңештери, баалоолору жана тартиптери менен кирип кетишет.

Алтын Дүйнөнүн архитектурасын түзүп жатып, мен улуу муунга өз ички таянычын кайра сезип, өз жашоосун жашай аларын жана жашоого тийиш экенин сезишин кааладым. Бул маанинин жабык мейкиндиги, мында адам көңүл буруу үчүн жалбарып, же балдарынын үй-бүлөсүнө кийлигишүү менен өзүн бекемдөөнүн кереги жок.