Nameyek ji bo wê ya ku kesî jê nepirsî

Di nav hemû dengê bihêz ê şaristaniyê de valahiyeke tirsnak û qeşagirtî heye: kesî û qet kesî ji te nepirsî — tu bi xwe çi dixwazî?

Kes eleqedar nabe ku tu berî razanê li ser çi bêdeng dimînî. Kes napirse ka tu niha dixwazî ber bi pêş ve baz bidî an jî ji bo jiyana te pêwîst e ku tu xwe top bike û tenê razî. Bi berdewamî li te tê ferzkirin ku tu çi bikî, lê kes pirsa herî hêsan û dilpak napirse: «Niha tu xwe çawa hîs dikî, canê min?».

Ev name bîranînek e: ne mecbûr î ku mafê nefesê bi dest bixî. Hêstirên te normal in. Westandina te pîroz e. Hêrsa te maf heye ku derkeve derve. Destûrê bide xwe ku ne bêkêmasî, lê zindî bî.