Du serîhedên gihîştinê: Di navbera xweperestî û destwerdana wêranker de

Dema ku min li têkiliyên nifşan temaşe dikir, ez gelek caran heman dramayê dibînim: dema ku dêûbav xala xwe ya piştgiriyê tune be, ew bivê nevê dikevin yek ji van du serîhedan. Hinek dest pê dikin ku li ber zarokên xwe xwe biçûk bikin, bitirsin ku peyvek zêde bibêjin û rolên kesên din bilîzin — tenê ji bo ku winda nebin, tenê ji bo ku balek hindik li wan were dayîn.

Yên din riya berevajî, ya hîn xeternaktir hilbijêrin — ew di jiyana malbata ciwan de pir çalak dibin. Ne rewşa rastîn dizanin, ne jî tiştê ku bi rastî di navbera du dilan de diqewime, ew bi şîret, nirxandin û rêzikên xwe dikevin nav.

Di avakirina avahiya Cîhana Zêrîn de, min dixwest nifşa mezin fersendê bidim ku dîsa bingeha xwe ya hundirîn hîs bike û pê bihîse ku ew dikarin û divê jiyana xwe bijîn. Ev cîhek girtî ya wateyê ye, ku mirov ne hewce ye ku ji bo baldariyê xwe biçûk bike, ne jî bi destwerdana di malbata zarokên xwe de xwe îspat bike.