Nameyek li ser paqijiya qanûnê, dema dil «Ew Yek» pir dereng pêrgî dike

Tiştek ji wê kêliyê dijwartir nîne ku tu di zewacek bêhiş de, ya ku bi tayekê ve daleqandî ye, dijî, bi hêza xwe ya dawî tehemûl dikî — û ji nişka ve mirovek tê ser riya te, û tu bi tevahiya dilê xwe fêm dikî: ew e ew yek. Ev ceribandinek e ku hemû kûrahiya rûmeta mirovî tê de tê ceribandin.

Kesek di wê çirkeyê de teslîmî qelsiyê dibe, berê xwe dide xapandin û xiyanetê, hem mala xwe ya niha û hem jî hestiya nû ya ronî pîs dike. Encama vê gavê her dem tirsnak e: mirovên ku carekê nivînekê parve kirine, dilên hev dişkînin û dibin dijminên bêrehm, amade ne ku hev perçe bikin, û di navbera wan de zarok dikişînin.

Lê belê rêyeke din heye — rêya qanûna exlaqî ya hundirîn, dema ku tu bi xwe nikarî bi derewan bikevî têkiliyên nû, çiqas dil jî biêşe. Tu paqijiyê hilbijêrî û paşve vedekêşî. Û wê demê jiyan dîsa we li du peravên cuda vediqetîne — heta ku hûn her du jî mezin bibin û bi rastî azad bibin. Carinan piştî wê êşê mirov ewqas kûr xwe di xwe de digire ku ditirse dîsa biceribîne. Û carinan çarenûs, gava paqijî û azadiyê tê, du giyanên mezinbûyî dîsa li hev tîne — niha bê sî û bê asteng.