Nameyek li ser yên ku Gerdûn careke din û careke din wan tîne ba hev

Çarenûs xeteke ecêb heye. Dibe ku du kes cara yekem hev bibînin pir berî ku riyên wan bi rastî li hev bicivin. Nihêrtineke dirêj, ku tê de daxwaza eşkere ya nêzîkbûnê, axaftinê, vexwendina hevdîtinê tê xwendin — dema ku hûn hê bi tevahî azad in. Lê di wê gavê de şerm û tirsê serî digirin. Gav nayê avêtin, rê ji hev vediqetin, lê bîranîna wê nihêrtinê bi rengekî di hundur de dimîne.

Heyşt an neh salên dirêj derbas dibin. Û ji nişka ve deriyek vedibe, jiyan we careke din tîne ba hev, û di bêdengiyê de naskirineke tavilê û kûr çêdibe. Her tişt li hundur qîr dike ku ev ne tesaduf e, lê niha ego ya mêranî, tirs an mercên biyanî nahêlin ku peyvên sade bi dengekî bilind bêne gotin: «Ez ji te hez dikim. Min ji te re hest hene». Û dîsa — veqetîna salan.

Lê Gerdûn çîrokên temamkirî hez dike. Dema ku em cara yekem cesaret nakin bijartinê bikin, ew hestê jê nabe — ew derfetê dide me dîsa, û dîsa, û dîsa. Ew dê bûyeran dubare bike û we bîne ba hev heta ku hûn di dawiyê de tirsê bidin alî û biryara xwe ya rast bigirin.