सोनेरी पिरायेंत आपल्याकडेन परत येवप: आदर जिये थंय रावता ती शांतताय

व्हडल्या भुरग्यांखातीर जाणटो आवय-बापूय जावपाक शिकप हो एक खाशेलो भितरलो कश्ट. सोनेरी संवसारांतलो प्रक्रिया मनशाची नदर दुसऱ्यांच्या जनेलांतल्यान परत ताच्या स्वताच्या घराकडेन मोवाळपणान व्हरता.

पयलीं सगळें नियंत्रण करपाची, उपदेश दिवपाची वा लक्ष मागपाची घाईची इत्सा वता. उपरांत आपल्या स्वतंत्रतायेची, आपल्या आवडींची, शांत सकाळची आनी कडू नासतना आनी दुख्ख नासतना उज्वल यादांची रुच येता.

आनी मागीर पिळगेयांमदीं तोच दुर्मीळ, मोलादीक संतुल जाता: दर एकलो आपल्या वाठारांत रावता, कोणूच दुसऱ्याच्यो सीमा मोडना, आनी भेट जाल्यार दोळ्यांनी फकत उश्ण, खरें आदर पेटता.