स्वताच्या अर्थाचो प्रदेश: भुरगीं व्हड जाल्यार जिवीत कितें भरता

आवय-बापूय तरनाट्यांच्या कामांत इतले खूब कित्याक घुसता? कारण स्वताच्या सांगाता रितेपणांत उरपाची तांकां भंय वाटता. सोनेरी संवसाराच्या पडद्याफाटल्यान ही शांताय उंचेल्या, भद्र आशयान भरपाचें काम उबें आसा.

ह्या वाठारांत आमी घरगुती आठवणींचे जागे, जिविताच्या आठवणींचीं पुस्तकां, शांत स्वत:परस्पर ओळख आनी उबदार चिंतन हांचे मार्ग तयार केल्यात. हांगा प्रौढ पिरायेचो मनीस आपल्या जिविताची कथा गोळा करूंक शकता, आपलो मार्ग समजूंक शकता, खोल संगीत आयकूंक शकता आनी आपल्या दरेका दिसांत आनंद मेळोवंक शकता.

जेन्ना आवयलोकांचो स्वताचो भरिल्लो अंतरंग जग आसता जाल्यार, भुरग्यांक नियंत्रण दवरपाची गरज तांका उणी जाता. हट्टाक सुट्टी दिवन शांत स्वयंपूर्णताय येता.