एका चिट्ठी तांचे विशीं, जांकां विश्व एका फावट आनी परत एकठां हाडटा

नशिबाचो हातखंडो अजापाचो आसता. अशें जाता की दोग जाण पयलींच एकामेकांक पळयतात, तांचीं वाटां खऱ्या अर्थान एकठां येवचे आदींच. एक लांब नदर, जातूंत स्पश्ट दिसता आतां येवपाची, उलोवपाची, डेटाक आपोवपाची इत्सा — जेन्ना तुमी दोगूय अजून पुराय मेकळे आसात. पूण त्या क्षणार लाज आनी भिरांत जैत मेळयता. पावल उखलना, वाटो वेगळ्यो जातात, पूण त्या नदरेचो याद कित्याक तरी भितर उरता.

आठ वा नोव वर्सां लांब वतात. आनी अचकीत दार उगतें, जिवीत तुमकां परत एकठां हाडटा, आनी स्तब्धतायेंत एक क्षणीक, भेदक वळख जाता. भितरलें सगळें ओरडटा की हें योगायोग न्हय, पूण आतां दादल्याचो अहंकार, भंय वा दुसऱ्यांच्यो परिस्थिती उक्तीं उतरां उच्चारप दिनात: «हांव तुजो मोग करता. तुजे कडेन म्हजीं भावनां आसात». आनी परत — वर्सांभर वेगळावप.

पूण विश्वाक पुराय जाल्ल्यो काणी आवडटात. जेन्ना आमी पयल्या फावटार निर्णय घेवपाक धजेनात, तेन्ना तें भावना पुसून टाकना — तें आमकां संद परत, आनी परत, आनी परत दिता. तें घडामोडी परत परत करतलें आनी तुमकां एकामेकां कडेन हाडतलें, तोपर्यंत तुमी शेवटीं भंय सोडून आपलो खरो निर्णय घेनात.