ვტოვებ. ვუშვებ. ვპატიობ. ვთავისუფლდები

ქალური ბუნება მოქსოვილი არ არის მარადიული მსახურებითა და გარემომცველთათვის მოხერხებულობით. საუკუნეების განმავლობაში ქალებს ასწავლიდნენ: „ნუ გაბრაზდები, ხომ რბილი ხარ. ითმინე, ხომ ბრძენი ხარ“. და ჩვენ შევეჩვიეთ წყენების გადაყლაპვას, ვაგროვებდით ტოქსიკურ ტვირთს, რომელიც ანადგურებს სხეულსა და სულს.

მისი სამყაროს ფილოსოფია ეყრდნობა შინაგანი გათავისუფლების დიდ რიტუალს.

მოდის მომენტი, როცა საჭიროა ზღვართან მივიდე და ვთქვა: „ვტოვებ ყველაფერს, რაც ჩემი არ იყო. ვუშვებ სხვის ვალებს. ვპატიობ ჩემს სისუსტეებს. ვათავისუფლებ ადგილს სიცოცხლისთვის“. ეს არ არის აჯანყება სამყაროს წინააღმდეგ. ეს არის სახლში დაბრუნება — საკუთარი სიწმინდის, სიმშვიდისა და სამეფო ღირსებისკენ.