წერილი მას, ვისაც არავინ ჰკითხა

ცივილიზაციის მთელი ყრუ-ხმაურის შუაგულში არსებობს ერთი შემაშინებელი, ყინულოვანი სიცარიელე: არავის და არასოდეს უკითხავს შენთვის — შენ რა გინდა?

არავის აინტერესებს, რაზე დუმხარ ძილის წინ. არავინ გეკითხება, გინდა თუ არა ახლა წინ სვლა, თუ სასიცოცხლოდ აუცილებელია ბურთივით მოიკეცო და უბრალოდ დაიძინო. უსასრულოდ კარნახობენ, რა უნდა აკეთო, მაგრამ არავინ სვამს ელემენტარულ, წმინდა კითხვას: „როგორ გრძნობ თავს ახლა, ძვირფასო?“

ეს წერილი შეხსენებაა: სუნთქვის უფლება არ უნდა დაიმსახურო. შენი ცრემლები ნორმალურია. შენი დაღლილობა წმინდაა. შენს რისხვას გარეთ გამოსვლის უფლება აქვს. ნება მიეცი საკუთარ თავს იყო არა სრულყოფილი, არამედ ცოცხალი.