წერილი მას, ვინც ცას მარტო შენარჩუნებას მიჩვეულია

ყველა მიჩვეულია, რომ შენ გაუმკლავდები. როცა გარშემო გეგმები ინგრევა, როცა ახლობლებს ეშინიათ, როცა ქარიშხალი ორიენტირებს წალეკავს — ყველა შენკენ იყურება. და შენ ურყევად დგახარ, რადგან სხვანაირად არ შეგიძლია, რადგან ასეთია შენი შინაგანი პატივის კოდექსი.

მაგრამ მე ვხედავ იმას, რაც შენი თავშეკავების მიღმა იმალება. ვიცი, რა ძალისხმევა ღირს მშვიდი სახის შენარჩუნება, როცა შიგნით ქარიშხალი ბობოქრობს, და როგორ უნდება ხოლმე უბრალოდ გაჩუმება, ვინმესთვის მიზეზების ახსნის გარეშე.

აქ დაცვის შენარჩუნება არ გჭირდება. შენ უკვე ყველაფერი დაამტკიცე შენი საქმითა და შენი სიტყვით. მძიმე ჯავშანი შესასვლელთან მოიხსენი. ამ სახლში პატივს სცემენ შენს მასშტაბს, იცავენ შენს სიმშვიდეს და ხედავენ შენ ნამდვილს — ნიღბების გარეშე, თანამდებობების გარეშე და პირობების გარეშე.