სიმწიფის ორი უკიდურესობა: ალერსისმოძიებასა და დამანგრეველ ჩარევას შორის

თაობათა ურთიერთობებზე დაკვირვებისას ხშირად ვხედავდი ერთსა და იმავე დრამას: როცა მშობლებს საკუთარი საყრდენი წერტილი არ აქვთ, ისინი გარდაუვლად ორი უკიდურესობიდან ერთ-ერთში ვარდებიან. ზოგი შვილების წინაშე ალერსისმოძიებას იწყებს, ზედმეტი სიტყვის თქმის ეშინია და სხვის როლებს თამაშობს — მხოლოდ იმისთვის, რომ არ დაიკარგოს, რომ მათ მიმართ ყურადღების ერთი წვეთი მაინც გამოიჩინონ.

სხვები საპირისპირო, კიდევ უფრო საშიშ გზას ირჩევენ — ისინი ზედმეტად აქტიურები ხდებიან ახალგაზრდა ოჯახის ცხოვრებაში. არც ნამდვილი გარემოებების ცოდნით და არც იმისა, თუ რა ხდება სინამდვილეში ორ გულს შორის, ისინი თავიანთი რჩევებით, შეფასებებითა და წესრიგებით შემოიჭრებიან.

ოქროს სამყაროს არქიტექტურის შექმნისას მსურდა უფროს თაობას კვლავ ეგრძნო საკუთარი შინაგანი საყრდენი და ეგრძნო, რომ მათ შეუძლიათ და უნდა იცხოვრონ საკუთარი ცხოვრებით. ეს არის აზრის დახურული სივრცე, სადაც ადამიანს აღარ სჭირდება არც ყურადღებისთვის თავის მოკვლევა, არც საკუთარი შვილების ოჯახში ჩარევით თვითდამკვიდრება.