წერილი კოდექსის სიწმინდეზე, როცა გული „იმავე ადამიანს“ ძალიან გვიან ხვდება

არაფერია იმ მომენტზე მტკივნეული, როცა უგონოდ, თმის ღერზე დაკიდებულ ქორწინებაში ცხოვრობ, უკანასკნელი ძალებით ითმენ — და უცებ შენს გზაზე ადამიანი ჩნდება, და მთელი სულით ხვდები: ის — სწორედ ისაა. ეს გამოცდაა, რომელშიც ადამიანური ღირსების მთელი სიღრმე მოწმდება.

ვიღაც ამ წამს სისუსტეს ემორჩილება, მიდის მოტყუებასა და ღალატზე, შებილწავს რა როგორც თავის ახლანდელ სახლს, ისე ახალ ნათელ გრძნობას. ასეთი ნაბიჯის შედეგი ყოველთვის საშინელია: ადამიანები, რომლებიც ერთ დროს ერთ საწოლს იყოფდნენ, ერთმანეთს გულებს უმსხვრევენ და ულმობელ მტრებად იქცევიან, მზად არიან ერთმანეთი დაგლიჯონ, და მათ შორის ბავშვები იტანჯებიან.

მაგრამ არსებობს სხვა გზაც — შინაგანი მორალური კოდექსის გზა, როცა უბრალოდ ვერ აძლევ საკუთარ თავს უფლებას, ტყუილით გადადგა ნაბიჯი ახალი ურთიერთობისკენ, რაოდენ მტკივნეულიც არ უნდა იყოს გული. სიწმინდეს ირჩევ და უკან იხევ. და მაშინ ცხოვრება კვლავ სხვადასხვა ნაპირზე გყოფთ — სანამ ორივე არ გაიზრდებით და ნამდვილად თავისუფლები არ გახდებით. ზოგჯერ ასეთი ტკივილის შემდეგ ადამიანი იმდენად ღრმად იკეტება საკუთარ თავში, რომ ეშინია ხელახლა ცდის. ზოგჯერ კი ბედი, სიწმინდისა და თავისუფლების საათს დაელოდება, ორ გაზრდილ სულს ისევ აერთიანებს — უკვე ჩრდილისა და ბარიერების გარეშე.