წერილი მათზე, ვისაც სამყარო ისევ და ისევ აერთიანებს

ბედისწერას საოცარი ხელწერა აქვს. ხდება ისე, რომ ორი ადამიანი ერთმანეთს პირველად ხედავს მანამ, სანამ მათი გზები ნამდვილად გადაიკვეთება. ერთი ხანგრძლივი მზერა, რომელშიც აშკარა სურვილი იკითხება — მიუახლოვდე, ესაუბრო, პაემანზე დაპატიჟო — სანამ ორივე ჯერ კიდევ სრულიად თავისუფალი ხართ. მაგრამ იმ წამს მორცხვობა და სიმორცხვე იმარჯვებს. ნაბიჯი არ გადაიდგმება, გზები იყოფა, მაგრამ ამ მზერის მოგონება რატომღაც შიგნით რჩება.

გადის გრძელი რვა თუ ცხრა წელი. და უცებ იღება კარი, ცხოვრება კვლავ ერთმანეთს შეგაჯახებთ, და სიჩუმეში მყისიერი, გამჭოლი ამოცნობა ხდება. ყველაფერი შიგნით ყვირის, რომ ეს შემთხვევითობა არ არის, მაგრამ ახლა უკვე მამაკაცური ეგო, შიში ან სხვისი გარემოებები ხელს გიშლით ხმამაღლა წარმოთქვათ მარტივი სიტყვები: «მე შენ მიყვარხარ. შენ მიმართ გრძნობები მაქვს». და კვლავ — წლების განშორება.

მაგრამ სამყაროს დასრულებული ისტორიები უყვარს. როცა პირველივე ჯერზე ვერ ვბედავთ არჩევანის გაკეთებას, ის გრძნობას არ შლის — ის გვაძლევს შანსს ისევ, და ისევ, და ისევ. ის გაიმეორებს მოვლენებს და ერთმანეთთან მიგიყვანთ მანამ, სანამ საბოლოოდ არ მოიშორებთ შიშს და არ მიიღებთ თქვენს ნამდვილ გადაწყვეტილებას.