Serat babagan wong-wong sing digandhengake dening Alam Semesta bola-bali

Takdir duwe tulisan tangan sing nggumunake. Kadhangkala loro wong pisanan weruh siji lan sijine adoh sadurunge dalane ketemu kanthi tenanan. Siji pandeleng dawa, sing katon jelas kepinginan kanggo nyedhaki, ngomong, ngajak kencan — nalika kowe loro isih bebas. Nanging ing wektu iku rasa isin lan wedi menang. Ora ana langkah sing ditindakake, dalane pisah, nanging eling babagan pandeleng iki tetep ana ing njero.

Liwat wolung utawa sangang taun. Lan dumadakan lawang mbukak, urip nggandhengake kowe maneh, lan ing kasepen ana pangenalan sing cepet lan nrenyuhake. Kabeh ing njero nguwuh yen iki dudu kebetulan, nanging saiki ego lanang, rasa wedi, utawa kahanan wong liya ora ngidini ngucapake tembung prasaja: "Aku tresna marang kowe. Aku duwe rasa marang kowe". Lan maneh — pisah nganti pirang-pirang taun.

Nanging Alam Semesta seneng karo crita sing rampung. Nalika kita ora wani njupuk keputusan sepisanan, dheweke ora mbusak rasa iku — dheweke menehi kesempatan maneh, lan maneh, lan maneh. Dheweke bakal mbaleni kedadeyan lan nggandhengake kowe nganti pungkasane kowe mbuwang rasa wedi lan njupuk keputusan sing sejati.