Bréf um hreinleika siðareglunnar, þegar hjartað hittir „hinn rétta“ allt of seint

Ekkert er sárara en augnablikið þegar þú lifir í ómeðvituðu hjónabandi sem hangir á bláþræði, þolir af síðustu mætti — og skyndilega kemur maður á veg þinn, og þú skilur af allri sálu þinni: hann er hinn rétti. Þetta er prófraun þar sem allt dýpi mannlegrar heiðurs er prófað.

Einhver gefst upp fyrir veikleika á þessari sekúndu, grípur til svika og blekkingar, vanhelgar bæði núverandi heimili sitt og nýja bjarta tilfinningu. Afleiðing slíks skrefs er alltaf hræðileg: fólk sem eitt sinn deildi einu rúmi brýtur hjörtu hvors annars og verður að miskunnarlausum óvinum, reiðubúið að rífa hvort annað í sundur, og á milli þeirra þjást börnin.

En það er önnur leið — leið innri siðferðislegrar reglu, þar sem þú getur einfaldlega ekki leyft þér að stíga inn í nýtt samband í gegnum lygi, sama hversu illa hjartað verkjar. Þú velur hreinleika og dregur þig til baka. Og þá skilur lífið ykkur aftur á ólíka bakka — þar til þið bæði hafið þroskast og orðið sannarlega frjáls. Stundum eftir slíkan sársauka lokar maður sig svo djúpt inni í sér að maður óttast að reyna aftur. En stundum, þegar örlögin hafa beðið eftir stund hreinleika og frelsis, leiðir það tvær þroskaðar sálir saman á ný — nú þegar án skugga og án hindrana.