Síður án orða: Rétturinn til að öskra og til þagnar

Á bak við glæsilega framhlið hverrar sterkrar konu leynist alltaf herbergi sem enginn þekkir. Staður þar sem ósögð sársauki safnast saman, þar sem gremja leynist og þar sem konan þreytist á að vera steinveggur fyrir alla í kringum sig.

Í menningu VIA AD ME gildir lögmál: hér er enginn áhorfendasalur. Hér eru engin dómgreind, engin „like“ og engin forvitin augu annarra.

Stundum þarf einfaldlega að þegja. Vera þar sem engir stafir eru, aðeins þú og hlé. Og stundum — að skilja eftir raddskilaboð: að segja frá sér í einrúmi, gráta í myrkrinu, hella út uppsafnaðri reiði og vita að þetta öskur sálarinnar verður að eilífu innsiglað í leynd. Hreinsunin á sér ekki stað á almannafæri. Hún á sér stað bak við tjöldin, í blessuðu þögninni.