Նամակ նրան, ում ոչ ոք չի հարցրել

Քաղաքակրթության ողջ խլացնող աղմուկի մեջ կա մեկ վախեցնող, սառցե դատարկություն. ոչ ոք երբեք քեզ չի հարցրել՝ իսկ դու ի՞նչ ես ուզում։

Ոչ ոք չի հետաքրքրվում, թե ինչի մասին ես լռում քնելուց առաջ։ Ոչ ոք չի հարցնում՝ ուզո՞ւմ ես հիմա առաջ վազել, թե՞ քեզ կենսականորեն անհրաժեշտ է գնդիկ կծկվել ու պարզապես քնել։ Քեզ անվերջ թելադրում են, թե ինչ պետք է անես, բայց ոչ ոք չի տալիս տարրական, սրբազան հարցը. «Իսկ ինչպե՞ս ես հիմա քեզ զգում, հարազա՛տ»։

Այս նամակը հիշեցում է. դու պարտավոր չես արժանանալ շնչելու իրավունքին։ Քո արցունքները նորմալ են։ Քո հոգնածությունը սուրբ է։ Քո զայրույթն իրավունք ունի դուրս գալու։ Թույլ տուր քեզ լինել ոչ կատարյալ, այլ կենդանի։