Նամակ այն սահմանի մասին, որը ծնողներին երբեք չի կարելի հատել

Չկա ավելի սարսափելի պահ, քան այն, երբ դու մաքուր, անկեղծ սրտով դռներդ բացում ես ավագների առաջ, իսկ ի պատասխան՝ քո մեջքի հետևում սկսում են հյուսվել դավեր ու դավադրություններ։ Երբ ծնողները մոռանում են չեզոքության մասին և կուրորեն անցնում են իրենց որդու կամ իրենց դստեր կողմը՝ երկրորդ ամուսնու դեմ։

Միջամտելով ուրիշի միությանը՝ ծնողները հաճախ վստահ են, որ ճիշտ են վարվում։ Բայց նրանք չգիտեն ամբողջ ճշմարտությունը և նույնիսկ չեն գիտակցում, թե ինչ ավերիչ, անուղղելի ցավ են պատճառում մյուս մարդուն և ինչպես են հաշմանդամացնում սեփական թոռների ճակատագրերը՝ նրանց աշխարհը պատառոտելով։

Ես գրում եմ այս նամակը որպես հիշեցում տոհմական պատվի բարձրագույն օրենքի մասին՝ երբեք մի՛ դարձեք դատավոր ձեր զավակների տանը։ Ինտրիգներ մի՛ հյուսեք, անբաժանելին մի՛ բաժանեք և մի՛ սովորեցրեք նրանց, թե ինչպես ապրել։ Ձեր կոչումը լուռ լույս և բարի աջակցություն լինելն է, այլ ոչ այն ուժը, որ քանդում է ձեր կողմից չկառուցվածը։