Հասունության երկու ծայրահեղություններ. Քծնանքի և կործանարար միջամտության միջև

Դիտարկելով սերունդների հարաբերությունները՝ ես հաճախ տեսնում էի միևնույն դրաման. երբ ծնողները չունեն սեփական հենարան, նրանք անխուսափելիորեն ընկնում են երկու ծայրահեղություններից մեկի մեջ։ Ոմանք սկսում են քծնել երեխաների առաջ, վախենալ ավելորդ բառ ասելուց և խաղալ ուրիշի դերեր՝ միայն թե չկորչեն, միայն թե իրենց նկատմամբ գեթ մի կաթիլ ուշադրություն դրսևորվի։

Մյուսներն ընտրում են հակառակ՝ առավել վտանգավոր ուղին. նրանք չափից ավելի ակտիվ են դառնում երիտասարդ ընտանիքի կյանքում։ Չիմանալով ո՛չ իրական հանգամանքները, ո՛չ էլ այն, ինչ իրականում կատարվում է երկու սրտերի միջև՝ նրանք ներխուժում են իրենց խորհուրդներով, գնահատականներով ու կարգերով։

Ոսկե Աշխարհի ճարտարապետությունը ստեղծելիս ես ուզում էի ավագ սերնդին հնարավորություն տալ կրկին զգալու սեփական ներքին հենարանը և գիտակցելու, որ նրանք կարող են և պարտավոր են ապրել իրենց կյանքով։ Սա իմաստի փակ տարածք է, որտեղ մարդն այլևս կարիք չունի ո՛չ քծնելու ուշադրության համար, ո՛չ ինքնահաստատվելու՝ միջամտելով իր զավակների ընտանիքին։