Նամակ օրենսգրքի մաքրության մասին, երբ սիրտը հանդիպում է «Հենց Նրան» չափազանց ուշ

Չկա ավելի ցավալի պահ, քան այն, երբ ապրում ես չգիտակցված, մազից կախված ամուսնության մեջ, դիմանում ես վերջին ուժերով — և հանկարծ քո ճանապարհին հայտնվում է մի մարդ, և դու ամբողջ հոգով հասկանում ես՝ նա է հենց այն մեկը։ Սա փորձություն է, որում ստուգվում է մարդկային պատվի ողջ խորությունը։

Ինչ-որ մեկն այդ վայրկյանին տրվում է թուլությանը, գնում է խաբեության և դավաճանության՝ պղծելով և՛ իր ներկա տունը, և՛ նոր լուսավոր զգացմունքը։ Նման քայլի արդյունքը միշտ սարսափելի է. մարդիկ, ովքեր մի ժամանակ կիսել են մեկ անկողին, ջարդում են միմյանց սրտերը և վերածվում անողոք թշնամիների, պատրաստ միմյանց պատառոտելու, իսկ նրանց միջև տառապում են երեխաները։

Բայց կա մեկ այլ ուղի՝ ներքին բարոյական օրենսգրքի ուղին, երբ դու պարզապես չես կարող թույլ տալ ինքդ քեզ սուտի միջով քայլել դեպի նոր հարաբերություններ, որքան էլ սիրտը ցավի։ Դու ընտրում ես մաքրությունը և նահանջում։ Եվ այդ ժամանակ կյանքը կրկին ձեզ բաժանում է տարբեր ափերի վրա՝ մինչև որ դուք երկուսդ էլ հասունանաք և դառնաք իսկապես ազատ։ Երբեմն նման ցավից հետո մարդ այնքան խորն է փակվում իր մեջ, որ վախենում է նորից փորձել։ Իսկ երբեմն ճակատագիրը, սպասելով մաքրության և ազատության ժամին, երկու հասունացած հոգիների նորից միմյանց է հանդիպեցնում՝ արդեն առանց ստվերի և առանց խոչընդոտների։