Նամակ նրանց մասին, ում Տիեզերքը կրկին ու կրկին միավորում է

Ճակատագիրն զարմանալի ձեռագիր ունի։ Պատահում է, որ երկուսը միմյանց առաջին անգամ տեսնում են շատ ավելի վաղ, քան նրանց ուղիները իսկապես կհատվեն։ Մեկ երկար հայացք, որի մեջ ընթեռնելի է մոտենալու, խոսելու, ժամադրության հրավիրելու ակնհայտ ցանկությունը՝ մինչ դուք երկուսդ էլ դեռ բոլորովին ազատ եք։ Բայց այդ վայրկյանին ամաչկոտությունն ու երկչոտությունը վերին ձեռքն են առնում։ Քայլը չի արվում, ճանապարհները բաժանվում են, բայց այդ հայացքի հիշողությունը ինչ-ինչ պատճառով մնում է ներսում։

Անցնում են երկար ութ կամ ինը տարիներ։ Եվ հանկարծ մի դուռ բացվում է, կյանքը ձեզ նորից բախում է իրար, և լռության մեջ տեղի է ունենում ակնթարթային, ծակող ճանաչում։ Ամեն ինչ ներսում գոռում է, որ սա պատահականություն չէ, բայց այժմ արդեն տղամարդկային էգոն, վախը կամ ուրիշների հանգամանքները թույլ չեն տալիս բարձրաձայն արտասանել պարզ խոսքերը՝ «Ես սիրում եմ քեզ։ Ես քո հանդեպ զգացմունքներ ունեմ»։ Եվ նորից՝ տարիներով բաժանում։

Բայց Տիեզերքը սիրում է ավարտուն պատմություններ։ Երբ մենք չենք համարձակվում ընտրություն կատարել առաջին անգամից, այն չի ջնջում զգացմունքը՝ այն մեզ հնարավորություն է տալիս նորից, և նորից, և նորից։ Այն կկրկնի իրադարձությունները և ձեզ կհասցնի իրար այնքան ժամանակ, քանի դեռ դուք վերջապես չեք թոթափի վախը և չեք կայացնի ձեր իսկական որոշումը։