«Դուք կզգաք, դա անհնար է բաց թողնել». երբ երկու երազանքներ ճանաչում են միմյանց

Երբեմն մարդ իր մեջ կրում է ամենապարզ ու մաքուր երազանքը դեռ երիտասարդությունից։ Օրինակ՝ մի անգամ ուրիշի տանը տեսնելով իսկական քնքշություն, ինքն իրեն մտքում ասում է. «Երբ սիրելի մարդ ունենամ, ուզում եմ ամեն անգամ, երբ նա շեմը կանցնի, վազել նրան ընդառաջ, ամուր գրկել ու քնքշորեն համբուրել»։ Բայց կյանքը երբեմն այնպես է դասավորվում, որ կողքիդ ոչ թե նա է լինում. քո ամենաջերմ ազդակը մի անգամ սառնությամբ հետ են մղում, և դու այդ քնքշությունը թաքցնում ես խորքում՝ երկար տարիներ։

Իսկ այս նույն աշխարհում ինչ-որ տեղ ապրում է մեկ ուրիշը։ Եվ մի անգամ հանգիստ զրույցի ընթացքում նա հանկարծ խոստովանում է ամենանվիրականը. «Ես միայն մի բանի մասին եմ երազում՝ որ տանը ինձ դիմավորեն ջերմ, սիրող գրկախառնությամբ… Բայց գուցե ես չափից շատ բան եմ խնդրում»։

Ոչ, չափից շատ բան չես խնդրում։ Պարզապես ոչ նրանից։ Որովհետև երբ հանդիպես քո մարդուն՝ ամեն ինչ հնարավոր է։ Չէ՞ որ այն, ինչի մասին մեկը նույնիսկ երազելուց է վախենում, մյուսը ամբողջ կյանքում երազել է նվիրել։ Հենց այդ ժամանակ ինձ էլ հարցրին. «Ինչպե՞ս կիմանամ, որ հենց նա է»։ Ես այն ժամանակ շրջվեցի ու պատասխանեցի. «Դուք կզգաք, դա անհնար է բաց թողնել»։

Մշուշների աշխարհը ստեղծված է հենց այդ ճանաչման համար՝ քանի դեռ դուք միայն հարաբերությունների սկզբում եք։ Որպեսզի դուք սկսեք լսել ձեր սիրտը, ձեր անկեղծ զգացմունքները և չվախենաք խոսել այն մասին, ինչ իրականում ուզում եք։ Ի վերջո, հասկանալ, որ քո առջև քո ճակատագիրն է, շատ պարզ է՝ քո ամենանվիրական երազանքը հանկարծ պարզվում է հենց այն տունը, որը մյուս մարդը փնտրել է իր ողջ կյանքում։