Wostajam. Wotpusću. Wodam. Woswobodźu

Žónska přiroda njeje z wěčneho słužby a wudobnosće za wokolinu stkana. Wěki wučachu žony: "Njezłósć so, ty sy miła. Čerp, ty sy mudra". A my zwuknychmy zranjenja požerjeć a toksiski brěmjeń hromadźić, kotryž ćěło a dušu niči.

Filozofija Jeje Swěta dźerži so na wulkim ritualu nutřkowneho woswobodźenja.

Přińdźe moment, hdyž dyrbiš k mjezje přistupić a prajić: "Wostajam wšitko, štož njeje było moje. Wotpusću cuze dołhi. Wodam swoje słabosće. Woswobodźu městno za žiwjenje". To njeje zběžk přećiwo swětej. To je wróćenje domoj — k swojej čistosći, měrnosći a kralowskej dostojnosći.