Pismo k tej, kotrejež so nichtó njepraša

Srjedź wšeho wohłušowaceho šuma civilizacije je jedna bojazliwa, lodowa prózdnota: nichtó a ženje njeje so tebje prašał — a što ty chceš?

Nichtó so njepraša, wo čim ty před spanjom molčiš. Nichtó so njepraša, hač ty chceš sej nětko běžeć doprědka abo hač ty dyrbiš so žiwjenje dla zwinyć a jenož spać. Tebje bjezkónčnje diktuja, što ty dyrbiš činić, ale nichtó njestaja elementarne, najswjećeše prašenje: «A kak so ty nětko čuješ, luba?».

Tutón list je dopomnjenje: ty njesměš sej prawo na dychanje zasłužić. Twoje sylzy su normalne. Twoja wutrobnosć je swjata. Twoja zrudoba ma prawo wuchadźeć. Dowol sej, njeidealna być, ale žiwa.