List k tomu, kotryž je zwučeny njebjo sam dźeržeć

Wšitcy su zwučeni, zo ty to zwładuješ. Hdyž so wokoło plany rozpadnu, hdyž bliskim strach je, hdyž wichor orientaciske dypki wotnjesuje — wšitcy hladaja na tebje. A ty stojiš njepobudźeny, dokelž hinak njemóžeš, dokelž tajki je twój nutřkowny kodeks česće.

Ale ja widźu to, štož je za twoju zdźeržanosću schowane. Wěm, kelko prócy to stoji, spokojnu wobličnu wobchować, hdyž znutřka wichor běsni, a kak so někak chcyło jenož zaněmić, nikomu přičiny njewujasnjo.

Tu njetrjebaš wobranu dźeržeć. Ty sy hižo wšitko dokazał swojim dźěłom a swojim słowom. Sćehń ćežki brónjowy šat při zachodźe. W tutym Domje respektuja twoju wulkosć, škitaja twój měr a widźa tebje woprawdźiteho — bjez maskow, bjez zastojnstwow a bjez wuměnjenjow.