Dwě ekstremje zrałosće: Mjez podlizowanjom a zničowacym zasahom

Hdyž sym na poćahi mjez generacijemi hladała, sym husto samsnu dramu widźała: hdyž starši swójski stojnišćo nimaja, zapadnu njewobchadnje do jedneje z dweju ekstremow. Jedni so před dźěćimi podlizuja, boja so něšto wopačne rěčeć a cuzе role hrać — jenož zo bychu so njezhubili, jenož zo bychu jim znajmjeńša kapku kedźbnosće wopokazali.

Druzy wuzwoluja nawopačny, hišće strašniši puć — woni so w žiwjenju młodeje swójby přehnano aktiwni stanu. Njewědźo ani woprawdźite wobstejnosće, ani to, štož so woprawdźe mjez dwěmaj wutrobomaj stawa, wpadnu ze swojimi radami, posudźenjemi a porjadkami.

Hdyž sym architekturu Złoteho swěta tworješe, chcych staršej generaciji zaso móžnosć dać, swójsku nutřkownu podpěru začuć a sej wědomje być, zo móže a dyrbi swój žiwjenje žiwić. To je zawrjeny rum smysła, hdźež čłowjek hižo njetrjeba so klinić za kedźbnosć ani so sebje potwjerdźeć přez zasahowanje do swójby swojich dźěći.