List wo čistosći kodeksa, hdyž wutroba „Toho praweho“ přepózdźe zetkawa

Njeje ničo bolerwje hač moment, hdyž w njewědomym, na nići wisacym mandźelstwje žiješ, z poslednimaj mocami ćerpiš – a nagle so na twojim puću čłowjek jewi, a ty z cyłej dušu spóznaješ: wón je tón prawy. To je proba, w kotrejž so cyła hłubokosć čłowjeskeje česće přepruwuje.

Jedyn abo jedna so w tutym wokomiku słabosći poda, na łžu a přezradu dźe, pohańbjejo swój dźensniši dom a tež nowe swětłe čuće. Wuslědk tajkeho kročka je přeco strašny: ludźo, kotřiž jedne raz łožo dźělichu, sej wutroby rozbijaja a so do njemiłosćiwych njepřećelow přetworja, kotřiž su hotowi so wzajomnje rozdrěć, a mjez nimi dźěći ćerpja.

Ale eksistuje druha dróha — dróha nutřkownoho moralneho kodeksa, hdyž sej jednory njemóžeš dowolić, do noweho zwjazka přez łžu stupić, byrnjež wutroba tak sylnje bolosćila. Ty wuzwoliš čistosć a wotstupiš. A potom žiwjenje was zaso na rozdźělne brjohi rozdźěli — doniž wobaj njezrosćetaj a njejsće naprawdźe swobodnej. Někak po tajkej bolosći so čłowjek tak hłuboko do sebe zawrěje, zo so boji zaso spytać. A někak sudźba, hdyž je na hodźinu čistosće a swobody čakała, zjednoći dwě zrosćenej duši zaso — hižo bjez sćina a bjez přepjećow.