Dwě dróze znutřka mandźelstwa: ćerpjeć bjez wuchoda abo so tworjenje wučić

Hdyž ludźo spóznaja, zo w jich mandźelstwje njeje někakšna bliskosć, steja před nimi dwě dróze. Prěnja — lěta ćerpjeć, so wzajomnje wupokorjeć, bolosć za dwornymi směwkami za hosći schować a sej wumlwić, zo „wuchoda njeje“ abo zo dyrbi so „dla dźěći ćerpjeć“. Ale hra do jednoho wrota nikdy dom njezachowa — wona jenož poměrnje dušu toho wupala, kotryž wšitko na sebje ćehnje.

Druha dróha — w sebi zmužitosć namakać, přestać so přetwarjeć a pospytować woprawdźe swójbu natwarić: zhromadne cile namakać, wot spočatka swoje swójbne hódnoty wutworić a žiwe tradicije załožić, w kotrychž je wzajomne česćenje a podpěra.

Hdyž sym architekturu swěta swójby tworješe, chcych ludźom runje tutu šansu na čestne tworjenje dać. Dokelž njerodźimy so z wuměłstwom, dom a wohnišćo chrónić – wuknjemy swójbu kóždy dźeń tworjeć, jeli wobaj su připrawnej sej napřećo hić.