Křechkosć prěnjeho kročka: Hdyž hišće njejsće swójba, ale hižo wjace hač dwaj

Por być — to je najwutrobniše a zdobom najchwějnješe stawje mjez mužom a žonu. Hišće njejstej woženjeni, hišće njejstej swójba. Stejitej jenož na próhach druheho: hdyž wupřimnje čłowjeka z wočomaj pytaš, hdyž z cyłej dušu chceš blisko być a jemu napřećo hić, ale znutřka so strach zyma — strach, njezbožownje ranjeć, jeho měr zakłócić abo wotpokazany być.

Runje na tutym jemnym přechodźe njedorěčenosć a hordosć najwjetše wupřisahstwo činja — woni čłowjekow molčeć nuzuja. Z bojazni prěni krok činić a so přiznać, štož so w duši stawa, čłowjekojo drohotne časy zhubja, kotrež njehodźa so wróćić.

Swět Porow započina so z česćiwosću před sobu a druhim. Tutón rum je stworjeny za tych, kotřiž chcedźa zwjazk na cyły žiwjenje twarić — a to rěka, su najprjedy hotowi swoju wutrobu slyšeć, swoje wupřimne začuća a přestać je za ćišinu schować.