List wo tych, kotrež so uniwersum stajnje zaso zjednoća

Sudba ma zadźiwne pismo. Stawa so, zo dwaj so prěni raz widźitaj dawno do toho, hač so jich puće naprawdźe přetorhnu. Jedyn dołhi pohlad, w kotrymž so jasne přeće čita, přistupić, rěčeć, na zetkanje přeprosyć — doniž wy wobaj hišće cyle swobodnej njejstej. Ale w tutym wokomiku přewzdu njesměrnosć a čežkosć wjerch. Kročel so nječini, dróhi so rozejdźeja, ale spomjatk na tutón pohlad jako ničo wostanje znutřka.

Wothladaja dołhe wosom abo dźewjeć lět. A nagle so durje wočinja, žiwjenje was zaso zrazy, a w ćišinje so wokomikne, přebijace spóznanje stawa. Wšo znutřka woła, zo to njeje připad, ale nětko hižo muske ego, strach abo cuze wobstejnosće njedadźa jednore słowa wusłowić: «Ja će lubuju. Mam k tebi začuća.» A zaso — rozejdźenje na lěta.

Ale uniwersum lubuje dokónčene stawizny. Hdyž so njesměmy prěni raz za wólbu rozsudźić, wono začuće njezhaša — wono nam šansu dawa zaso, a zaso, a zaso. Wono podawki budźe wospjetować a was k sebi přiwodźeć, doniž strach wot so njezmićeće a swoje prawe rozsudźenje njezapřijmeće.