Anatomija njepowědaneho: Čehodla njetrjeba so bojeć, zo so njerozumje

Čehodla so ludźo tak boja, prěni raz rěčeć a direktnje wo swoich začućach prajić, wo tym, što je jim drohe a što jim bolosć čini? Dokelž kóždeho jedna sama nutřkowna bariera dźerži: „A hač njezrozumja mje? A hač njepřijimja moju wotewrjenosć?“

Ale prawda poćahow je zadźiwajomna jednora a miłosćiwa: jeli wotewěraš dušu, a čłowjek će njesłyši a njezrozumje — to potom prosće njeje twój čłowjek. A wjele lěpje je to nětko zhonić a jeho spokojnje pušćić, hač lěta w njepowědanej žiwy być a so bojeć, něšto přebytečne prajić. A jeli je před tebu woprawdźe twój čłowjek — wón słyši samo twój šepot.

Hdyž sym architekturu Swěta Porow tworješe, chcych dwěmaj teritorij absolutneje wěrnosće dać. Městno, hdźež so wučitej bjez maskow a bjez stracha rozmołwjeć, so wzajomnje naprawdźe spóznawać a so wzajomnje kóždy dźeń něšto noweho wučić.