„Wy to začujeće, to njeje móžno přehladać“: Hdyž so dwaj sonaj spóznataj

Druhdy nosy čłowjek w sebi najjednorišši a najčisćiši son hišće z młodźiny. Na přikład, hdyž jedne razy w cuzym domje prawe lubosćiwstwo widźi, sej w duchu přeje: „Hdyž budu raz lubowaneho čłowjeka měć, chcu kóždy raz, hdyž přez próh stupi, jemu napřećo běžeć, kruće so wobejmować a njěžnje košić“. Ale žiwjenje so druhdy tak wuwiwa, zo njeje tón prawy pódla: twoje najćopliše pohnuće jedne razy chłódnje wotćisnu, a ty schowasć tuto lubosćiwstwo hłuboko w sebi na dołhe lěta.

A něhdźe w tutym samym swěće žije druhi čłowjek. A jedne razy w ćichim rozmołwje wón so najskryćišo přiznawa: „Ja so jenož wo jedne sonju — zo bychu mje doma w ćopłych, lubosćiwych wobejmach přiwitali… Ale snano žadam přewjele?“.

Ně, nic přewjele. Jenož nic wot toho prawcho. Dokelž hdyž swojeho čłowjeka zetkaš — wšitko je móžne. Wšak to, wo čimž jedyn so samo sonić boji, druhi je cyły žiwjenje sonił darować. Runje tehdy so mje prašachu: „Kak spóznaju, zo wona je ta prawa?“. Ja so tehdy wobroćich a wotmołwich: „Wy to začujeće, to njeje móžno přehladać“.

Swět Porow je stworjeny runje za tute spóznawanje — dokelž sće hišće jenož na spočatku swojeho zwiska. Zo byšće započeli swoje wutrobu słyšeć, swoje woprawdźite začuća, a njezadźiwachu so wo tym rěčeć, štož woprawdźe chceće. Wšak je jednore spóznać, zo je napřećo was waš wosud: waš najhłubši přeće so nagle sta dom, kotryž je druhi čłowjek cyły swój žiwjenje pytał.