એક પત્ર, જે વ્યક્તિ આકાશને એકલા સંભાળવા ટેવાયેલી છે, તેને

બધા ટેવાઈ ગયા છે કે તું સંભાળી લેશે. જ્યારે આસપાસ યોજનાઓ તૂટી પડે છે, જ્યારે નજીકના લોકો ડરે છે, જ્યારે તોફાન દિશાઓને ઉજાડી નાખે છે — બધા તારી સામે જુએ છે. અને તું અડગ ઊભો રહે છે, કારણ કે બીજી રીતે તને આવડતું નથી, કારણ કે એ તારો આંતરિક માનનો સંહિતા છે.

પણ હું એ જોઉં છું, જે તારી સંયમ પાછળ છુપાયેલું છે. હું જાણું છું કે અંદર તોફાન ફુંફાડે ત્યારે શાંત ચહેરો જાળવવામાં કેટલો પ્રયત્ન લાગે છે, અને કેટલીકવાર કોઈને કારણ સમજાવ્યા વિના ફક્ત ચૂપ થઈ જવાનું કેવું મન થાય છે.

અહીં તારે બચાવ કરવાની જરૂર નથી. તેં તારા કામ અને તારા શબ્દથી પહેલેથી જ બધું સાબિત કરી દીધું છે. દરવાજે ભારે કવચ ઉતારી નાખ. આ ઘરમાં તારા વિશાળતાને માન આપવામાં આવે છે, તારી શાંતિની કાળજી રાખવામાં આવે છે અને તને સાચા રૂપે જોવામાં આવે છે — મુખવટા વગર, હોદ્દા વગર અને શરતો વગર.