એક પત્ર, તેમના વિશે જેમને બ્રહ્માંડ વારંવાર મળાવે છે

ભાગ્યની હસ્તલિપિ અદ્ભુત છે. એવું બને છે કે બે વ્યક્તિ એકબીજાને પહેલી વાર ત્યારે જુએ છે, જ્યારે તેમના માર્ગો ખરેખર મળે તે પહેલાં ઘણો સમય હોય છે. એક લાંબી નજર, જેમાં નજીક આવવાની, વાત કરવાની, ડેટ પર આમંત્રણ આપવાની સ્પષ્ટ ઇચ્છા વંચાય છે — જ્યારે તમે બંને હજી સંપૂર્ણ મુક્ત છો. પણ તે ક્ષણે સંકોચ અને શરમ જીતી જાય છે. પગલું ભરાયું નથી, રસ્તા અલગ પડે છે, પણ તે નજરની યાદ કંઈક કારણસર અંદર રહી જાય છે.

લાંબા આઠ કે નવ વર્ષ વીતી જાય છે. અને અચાનક દરવાજો ખૂલે છે, જીવન તમને ફરી મળાવે છે, અને મૌનમાં એક ક્ષણિક, તીવ્ર ઓળખ થાય છે. અંદર બધું બૂમ પાડે છે કે આ સંજોગ નથી, પણ હવે પુરુષનું અહંકાર, ડર કે બીજાની પરિસ્થિતિઓ સાદા શબ્દો બોલવા દેતી નથી: «હું તને પ્રેમ કરું છું. મને તારા પ્રત્યે લાગણી છે». અને ફરી — વર્ષોનો વિયોગ.

પણ બ્રહ્માંડને પૂર્ણ વાર્તાઓ ગમે છે. જ્યારે આપણે પહેલી વાર પસંદગી કરવાની હિંમત કરતા નથી, ત્યારે તે લાગણી ભૂંસતું નથી — તે આપણને ફરી, અને ફરી, અને ફરી તક આપે છે. તે ઘટનાઓને પુનરાવર્તિત કરશે અને તમને એકબીજા તરફ લાવશે, ત્યાં સુધી કે તમે આખરે ડરને દૂર કરીને તમારો સાચો નિર્ણય લો.