Un mundo que comeza cunha pausa

Internet prometeu unha vez unir as persoas, pero en lugar diso converteuse na praza máis abafante e ruidosa do planeta. Nun lugar onde cada quen esixe a túa atención a cada segundo, impón estándares e xulga as vidas alleas a través de pantallas frías.

Unha muller xa non necesita outro escaparate para mirar a felicidade allea. Necesita un santuario para poder finalmente mirar dentro de si mesma.

Este Diario non comeza cun inicio nin cun manifesto. Comeza cunha pausa. Co momento en que pechas a porta ante os infinitos «ti debes» e quedas nun silencio absoluto. O prólogo non é para explicacións — é para facer un primeiro alento honesto e lembrar que o teu verdadeiro mundo comeza por ti mesma.