Carta a aquela a quen ninguén lle preguntou

Entre todo o ruído ensordecedor da civilización hai un baleiro arrepiante e xeado: ninguén, nunca, che preguntou — e ti que queres?

A ninguén lle interesa aquilo sobre o que calas antes de durmir. Ninguén pregunta se queres agora correr cara adiante ou se necesitas vitalmente enroscarte e simplemente durmir. Dítanche infinitamente o que debes facer, pero ninguén fai a pregunta elemental e íntima: «E como te sentes agora, querida?».

Esta carta é un recordatorio: non tes que merecer o dereito a respirar. As túas bágoas son normais. O teu cansazo é sagrado. A túa rabia ten dereito a saír fóra. Permítete ser non perfecta, senón viva.