Dous extremos da madurez: entre a adulación e a intromisión destrutiva

Observando as relacións entre xeracións, vin a miúdo o mesmo drama: cando os pais non teñen o seu propio punto de apoio, caen inevitablemente nun dos dous extremos. Uns comezan a adular os fillos, a temer dicir unha palabra de máis e a interpretar papeis alleos — só para non perderse, só para que lles mostren unha pinga de atención.

Outros escollen o camiño inverso, aínda máis perigoso — vólvense demasiado activos na vida da familia nova. Sen coñecer nin as circunstancias reais nin o que de verdade acontece entre dous corazóns, irrompen cos seus consellos, valoracións e ordes.

Ao crear a arquitectura do Mundo Dourado, quería dar á xeración maior a oportunidade de volver sentir o seu propio apoio interior e percibir que poden e deben vivir a súa propia vida. Este é un espazo pechado de sentido, onde a persoa xa non precisa adular por atención nin afirmarse a si mesma mediante a intromisión na familia dos seus fillos.