Carta sobre aqueles que o Universo xunta unha e outra vez

O destino ten unha letra sorprendente. Sucede que dúas persoas se ven por primeira vez moito antes de que os seus camiños se crucen de verdade. Unha longa mirada, na que se le un desexo evidente de achegarse, de falar, de convidar a unha cita — mentres ambos aínda estades completamente libres. Pero nese segundo, a vergoña e a timidez levan a mellor. O paso non se dá, os camiños sepáranse, mais a lembranza desa mirada queda dentro por algún motivo.

Pasan oito ou nove longos anos. E de súpeto ábrese unha porta, a vida volve cruzar os vosos camiños, e no silencio prodúcese un recoñecemento instantáneo e penetrante. Todo dentro grita que non é casualidade, pero agora xa é o ego masculino, o medo ou as circunstancias alleas o que impide pronunciar en voz alta as palabras simples: «Quérote. Sinto algo por ti». E de novo — separación durante anos.

Pero o Universo ama as historias completas. Cando non nos atrevemos a tomar unha decisión á primeira, non borra o sentimento — dános unha oportunidade unha e outra vez. Repetirá os acontecementos e levaravos o un cara ao outro ata que finalmente deixedes atrás o medo e tomades a vosa verdadeira decisión.