Páxinas sen palabras: O dereito ao berro e ao silencio

Tras a fachada impoñente de calquera muller forte sempre se agocha unha habitación que ninguén coñece. Un lugar onde se acumula a dor non expresada, onde se esconden os resentimentos e onde a muller cansa de ser un muro de pedra para todos os que a rodean.

Na cultura de VIA AD ME hai unha lei: aquí non hai patio de butacas. Aquí non hai valoracións, nin gústame, nin ollos alleos curiosos.

Ás veces só hai que calar. Estar alí onde non hai letras, senón só ti e unha pausa. E outras veces — deixar un pensamento en voz: falar a soas consigo mesma, chorar na escuridade, verter a rabia acumulada e saber que ese berro da alma quedará para sempre selado en segredo. A purificación non ocorre en público. Ocorre entre bastidores, nunha bendita quietude.