Litir mu chrìoch nach fhaod pàrantan a dhol thairis oirre gu bràth

Chan eil dad nas uamhasaiche na an t-àm nuair a dh'fhosglas tu na dorsan aig an t-seann ghinealach le cridhe glan, onarach, agus mar fhreagairt tòisicheas cuilbheartan agus co-fheall air do chùl. Nuair a dhìochuimhnicheas pàrantan mu neodrachd agus gun tèid iad gu dall air taobh am mic no an nighean aca an aghaidh a' chèile eile.

Le bhith a' cur a-steach do aonadh cuideigin eile, bidh pàrantan gu tric cinnteach gu bheil iad a' dèanamh ceart. Ach chan eil fios aca air an fhìrinn gu lèir agus chan eil iad eadhon a' tuigsinn dè am pian sgriosail, do-sheachanta a tha iad a' dèanamh air duine eile agus mar a tha iad a' milleadh beatha an oghaichean fhèin, a' reubadh an t-saoghail aca às a chèile.

Tha mi a' sgrìobhadh an litir seo mar chuimhneachan air an lagh as àirde de urram a' chinnidh: na bi mar bhritheamhan ann an taigh ur cloinne. Na tog innleachdan, na roinn na rudan nach gabh roinn, agus na teagaisg dhaibh ciamar a bu chòir dhaibh a bhith beò. Is e ur gairm a bhith nur solas ciùin agus nur taic mhath, chan e feachd a sgrioseas na chaidh a thogail chan ann leibh.