Anatamaíocht an Armúir: Praghas na Seasmhachta Síoraí

Ón óige amach múintear riail amháin don fhear: do chuid fiacla a chnagadh agus an buille a sheasamh. Bliain i ndiaidh bliana, fásann armúr trom timpeall an chroí, armúr a chosnaíonn ar dtús ón mbrú ón taobh amuigh, ach a thosaíonn ansin ag plúchadh ón taobh istigh. Óir tá teorainn ag fiú an charraig is daingne, teorainn nach mbíonn sé de nós labhairt uirthi os ard.

Nuair a bhí mé ag dearadh ailtireacht a Dhomhain, bhí rud amháin ar eolas agam: ní bheidh súile strainséartha anseo, ná lucht féachana, ná breithiúnais shóisialta. Is é seo an t-aon áit amháin nach bhfeictear do thuirse ná do mhothúcháin bheo mar laige.

Cruthaíodh an spás seo ar fad in íomhá duine thuigseanaigh nach gcuireann ceisteanna gan ghá, nach mbíonn ag súil le tuairiscí, ach a leagann go ciúin cupán caife te os do chomhair sa chiúnas.