Litir faoin teorainn nach féidir le tuismitheoirí a shárú riamh

Níl aon rud níos uafásaí ná an nóiméad a osclaíonn tú doirse do thí do na daoine níos sine le croí glan macánta, agus mar fhreagra tosaíonn siad ag fíodóireacht agus ag comhcheilg taobh thiar de do dhroim. Nuair a dhéanann tuismitheoirí dearmad ar neodracht agus seasann siad go dall le taobh a mac nó a n-iníon i gcoinne an dara céile.

Ag cur isteach ar chomhghuaillíocht duine eile, is minic a bhíonn tuismitheoirí cinnte go bhfuil siad ag déanamh an rud ceart. Ach níl an fhírinne iomlán acu agus ní thuigeann siad fiú an phian scriosach, dhochloíte a chruthaíonn siad do dhuine eile agus conas a mhilleann siad cinniúint a gcuid garpháistí féin, ag stróiceadh a ndomhan ina chodanna.

Scríobhaim an litir seo mar mheabhrúchán ar an dlí is airde de onóir an chlainn: ná bíodh sibh in bhur mbreithiúna i dteach bhur bpáistí riamh. Ná déanaigí intleacht, ná roinnigí an rud nach féidir a roinnt, agus ná múinidís conas maireachtáil. Is é bhur ngairm a bheith in bhur solas ciúin agus in bhur dtacaíocht chineálta, ní in bhur bhfórsa a scriosann an rud nár tógadh agaibh.