Litir faoi ghlaine an chóid, nuair a chastar an "Duine Ccart" ar an gcroí rómhall

Níl aon rud níos pianmhaire ná an nóiméad a bhíonn tú i bpósadh neamhfhiosrach, ar crochadh ar snáithe, ag fulaingt go dtí an deireadh — agus go tobann tagann duine ar do bhealach, agus tuigeann tú ó do chroí istigh: is é an duine ceart é. Is triail í seo a thástáil domhain uile onóir an duine.

Géilleann duine éigin don laige an dara seo, téann sé i mbun meabhlaireachta agus feall, ag milleadh a theaghlaigh reatha agus an mhothúcháin nua gheal araon. Bíonn toradh an chéim seo uafásach i gcónaí: briseann daoine a roinn leaba amháin croíthe a chéile agus iompaíonn siad ina naimhde gan trua, réidh chun a chéile a stróiceadh, agus idir eatarthu fulaingíonn na páistí.

Ach tá bealach eile ann — bealach an chóid mhorálta inmheánaigh, nuair nach féidir leat go simplí ligean duit féin céim a thógáil isteach i gcaidreamh nua trí bhréag, cibé cé chomh géar is a bhíonn an croí ag cur. Roghnaíonn tú an ghlaineacht agus cúlú. Agus ansin scarann an saol arís sibh ar dhá bhruach éagsúla — go dtí go bhfásann sibh beirt agus go n-éiríonn sibh fíor-shaor. Uaireanta, tar éis pian den sórt sin, dúnann duine é féin chomh domhain sin go mbíonn eagla air triail a bhaint as arís. Agus uaireanta eile, tar éis don chinniúint fanacht le huair na glaineachta agus na saoirse, tugann sí dhá anam a d'fhás le chéile le chéile arís — gan scáth agus gan bhac.