Litir faoi na daoine a thugann an Cruinne le chéile arís agus arís eile

Tá lámhscríbhneoireacht iontach ag cinniúint. Tarlaíonn sé go bhfeiceann beirt a chéile den chéad uair i bhfad sula dtagann a gcuid cosán le chéile i ndáiríre. Súil fhada amháin, ina léitear fonn soiléir teacht chun cainte, labhairt, cuireadh ar dháta a thabhairt — fad a bhíonn sibh beirt go hiomlán saor fós. Ach an dara sin, bíonn an chúthaileacht agus an náire i gceannas. Ní dhéantar an chéim, scarann na bóithre, ach ar chúis éigin fanann cuimhne na súile sin istigh ionat.

Tagann ocht nó naoi mbliana fada thart. Agus go tobann osclaítear doras, cuireann an saol sibh in aghaidh a chéile arís, agus sa chiúnas tarlaíonn aithne láithreach ghéar. Scréachann gach rud istigh go bhfuil sé seo i ndán, ach anois is é ego na bhfear, an eagla nó cúinsí daoine eile a choisceann ort na focail shimplí a rá os ard: «Is breá liom thú. Tá mothúcháin agam duit.» Agus arís — scaradh ar feadh blianta.

Ach is breá leis an Cruinne scéalta críochnaithe. Nuair nach ndéanaimid cinneadh ar an gcéad iarracht, ní scriosann sí an mothú — tugann sí seans dúinn arís, agus arís, agus arís. Athdhéanfaidh sí na himeachtaí agus tabharfaidh sí chun a chéile sibh go dtí go gcaitheann sibh uaibh an eagla faoi dheireadh agus go ndéanann sibh bhur bhfíorchinneadh.