Litir faoin teorainn nach ceadmhach do thuismitheoirí a shárú riamh

Níl aon rud níos uafásaí ná an nóiméad a osclaíonn tú doirse do thí don ghlúin níos sine le croí glan macánta, agus mar fhreagra tosaíonn siad ag fíodóireacht cheilge agus chomhcheilge taobh thiar de do dhroim. Nuair a dhéanann tuismitheoirí dearmad ar neodracht agus a sheasann siad go dall le taobh a mac nó a n-iníon in aghaidh an chéile eile.

Agus iad ag cur isteach ar chomhghuaillíocht nach leo, is minic a bhíonn tuismitheoirí cinnte go bhfuil siad ag déanamh an rud ceart. Ach níl an fhírinne iomlán acu agus ní thuigeann siad fiú an phian scriosta, dhochloíte a chruthaíonn siad do dhuine eile agus conas a mhilleann siad cinniúint a gcuid garpháistí féin, ag stróiceadh a saol ina smidiríní.

Scríobhaim an litir seo mar mheabhrúchán ar an dlí is airde de onóir an chlainn: ná bíodh tú i do bhreitheamh riamh i dteach do pháistí. Ná déan cluain, ná roinn an rud nach féidir a roinnt, agus ná múin dóibh conas maireachtáil. Is é do ghairm a bheith i do sholas ciúin agus i do thacaíocht chineálta, ní mar fhórsa a scriosann an rud nár tógadh agatsa.